73% van de droge en 22% van de natte sprinklersystemen wordt afgekeurd
13 August, 2008 – 10:10 amBijgaand treft u onze nieuwsbrief 08/08 aan. Het goede nieuws is dat we uitstekende resultaten boeken in de preventie van corrosieprocessen in sprinklersystemen. De noodzaak voor preventie wordt duidelijk als we refereren naar de presentatie van een inspectie onderzoek van VdS; 73% van de droge sprinklersystemen wordt afgekeurd. In 22% van de gevallen kun je zelfs je droge systeem volledig afschrijven! Van de natte sprinklersystemen wordt 35% afgekeurd. Verder wordt melding gemaakt dat circa 1/3 deel van alle gecontroleerde sprinklerkoppen niet meer voldoen aan de eisen.
Zelf de presentatie doornemen, kijk op:
http://www.sprinklerworld.org/events/2008_conference/2008_presentations.htm
de vijf voorlaatste betreft de volledige presentatie van VdS door: Jörg Wilms-Vahrenhorst:
thema; Evaluating System Inspection and Maintenance
http://www.sprinklerworld.org/events/2008_conference/vahrenhorst.ppt
Meer weten over MIC Europe preventie maatregelen: bel of e-mail ons.
Kr
MIC Europe BV
Jos Braes
http://www.mic-europe.eu
053 4784178
Twee klokken gestolen uit museum Zaanse Schans
11 August, 2008 – 8:44 am10 augustus 2008
ZAANDAM - Drie inbrekers hebben vrijdagavond twee klokken gestolen uit het klokkenmuseum op de Zaanse Schans in Zaandam. Op het moment dat de inbrekers zich toegang verschaften in het pand ging het inbraakalarm af.
Het beveiligingsbedrijf waarschuwde onmiddellijk de sleutelhouder van het museum, die naast het museum woont. De man rende naar buiten en betrapte de dieven, die er in een gereedstaande bestelauto vandoor gingen. Rennend naar de vluchtauto gooide een van de daders een klok in de richting van de sleutelhouder. Uit onderzoek bleek later dat twee klokken zijn ontvreemd. De politie heeft sporen- en buurtonderzoek verricht.
Groot verdriet na diefstal klokken
door onze correspondent
Zaandam - De eigenaar van de twee unieke 18e-eeuwse Hollandse tafelklokken, die vrijdagnacht met grof geweld werden gestolen uit het Museum van het Nederlandse Uurwerk in Zaandam, zit helemaal stuk. „De emotionele waarde is enorm. De bruikleengever had het kunstobject van zijn vader gekregen”, zegt de aangeslagen conservator Pier van Leeuwen van het kunsthuis.
Vrijdagnacht werd de grootste nachtmerrie van een museum werkelijkheid, toen twee rovers op nietsontziende wijze toesloegen. Ze kaapten twee handgemaakte tafelklokken van klokkenmakers Gerrit Knip en Steven Hogendijk weg.
Toen het alarm afging en de buurman snel ter plekke was, bleek de vogel al gevlogen. Van Leeuwen: „Toen de buurman poolshoogte kwam nemen, zat een van de criminelen al in een vluchtauto met twee klokken. Zijn kompaan rende, met een derde klok onder zijn arm, hard naar buiten. Op het moment dat ook hij wilde instappen, gooide hij de klok met het roepen van een nare verwensing hard in de richting van de buurman. Het kunstwerk spatte op de grond aan gruzelementen.”
Met een beetje geluk is restauratie mogelijk. De schade is er niet minder om; die wordt geschat op een halve ton. Maar belangrijker is de emotionele waarde die het antiek herbergde.
De conservator noemt het een groot raadsel wat de onverlaten heeft bewogen. „Het zijn geen courante, twaalf in een dozijnartikelen die je makkelijk verhandelt.”
Nu veilinghuizen, antiquariaten en internationale databanken van kunst en antiek over de diefstal zijn ingeseind, hoopt Van Leeuwen dat de klokken gauw weer boven water komen.
Conservator Pier van Leeuwen van het Museum van het Nederlandse Uurwerk bij de resten van een van de drie gestolen 18e-eeuwse tafelkokken. „Met lood in de schoenen heb ik de bruikleengever gecondoleerd met het verlies. Hij was zwaar aangedaan.”
Art Institute of Chicago neemt afstand van boek geschreven door direkteur Cuno
8 August, 2008 – 1:44 pmlees het hele artikel en het commentaar geschreven door Kwame Opoku.
Egypt gets 3000-year-old statue back from Dutch
5 August, 2008 – 8:08 amCAIRO, Egypt (AP) - Egypt’s Supreme Council of Antiquities says it has retrieved from the Netherlands a small pharaonic funerary statue _ over 3,000 years old and known as an ushebti _ dating back to the 19th Dynasty.
The Council says in a statement Monday that the statue was found in 1985 by Dutch and British archaeologists in Saqqara, but was stolen from a nearby storehouse.
A Dutch businessman later bought it and took it to a museum in the city of Leiden to confirm its value. There, he was told the statue was stolen. Dutch authorities ruled to hand it back to Egypt.
The faience statue is 85 millimeters, or 3.35 inches high, with hieroglyphic inscriptions. Ushebtis are figurines, dozens of which were sometimes buried in a tomb to help the dead in the afterlife.
http://www.pr-inside.com/p
Diefstal Caravaggio (toeschrijving?) uit museum in Odessa
1 August, 2008 – 8:54 amThe Kiss of Judas by Caravaggio disappeared from Odessa museum
Kiev, July 31, Interfax - Odessa Museum of Western and Eastern Art missed the painting by Caravaggio The Taking of Christ (or - The Kiss of Judas).
The painting is dated by 1573-1602. It was supposedly stolen in the period from 06.00 p.m. Wednesday to 10.00 a.m. Thursday, the museum source has reported.
The Ambassador of the Russian Empire in France acquired the painting and transferred it to the Odessa Art College early in the 20th century. Then it belonged to the Gallery of the old painting (today’s Museum of Western and Eastern Art) However, Caravaggio authorship was under question. In mid 1950s, it was proven that the Italian master in fact painted this work.
Kiev specialists restored the masterpiece in 2006.
Regional administration for internal affairs has informed that police officials and cynologists conducted investigation in the museum.
The museum is closed for a cleanup day.
http://www.interfax-religion.com
http://www.museum-security.org/?p=393
diefstal tijdens transport: Nepagenten roven waardevolle schilderijen Berni
28 July, 2008 – 2:47 pmBUENOS AIRES - Dieven hebben zaterdag vermomd als politieagenten vijftien schilderijen van de Argentijnse kunstenaar Antonio Berni (1905 - 1981) gestolen.
De kunstwerken werden per vrachtwagen vervoerd van een voorstad van de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires naar het Nationaal Museum Voor Schone Kunsten in het centrum van de stad.
Onderweg hielden de ‘agenten’ de truck aan en dwongen zij de vervoerders onder bedreiging van wapens de schilderijen af te staan.
De zoon van de neorealistische schilder noemde de gestolen werken de belangrijkste die zijn vader had geschilderd. Berni’s schilderijen zijn in het verleden verhandeld voor honderdduizenden euro’s.
Vier beelden gestolen bij De Stegge
28 July, 2008 – 2:43 pmvrijdag, 25 jul 2008 15:59 | Door: de Gelderlander
WINTERSWIJK - Onbekenden hebben vier bronzen beelden gestolen bij beeldentuin De Stegge aan de Steggemansweg in Winterswijk. Het gaat om twee exemplaren van zakformaat en twee iets grotere beelden waarvan mede-eigenaresse Els Stevens aangeeft dat de daders die onder hun jas kunnen hebben meegenomen.
Het is de eerste keer dat dieven de beeldentuin van Jan en Els Stevens hebben bezocht. Het echtpaar weet niet wanneer precies de beelden zijn meegenomen, maar het moet afgelopen weekeinde zijn geweest. Toen werd beeldentuin De Stegge druk bezocht, aldus Els Stevens. Zij en haar man ontdekten de diefstal afgelopen maandag en deden aangifte bij de politie.
Hoewel er geen sporen van braak zijn en de daders vermoedelijk de vier beelden in of onder hun kleding hebben meegenomen, laten Jan en Els Stevens toch een dubbel hek aanbrengen. Tevens worden er meer camera’s in de beeldentuin opgehangen.
Er hangen al camera’s in De Stegge. Maar het aantal wordt uitgebreid om plekken in de gaten te kunnen houden die zich nu nog buiten het zicht van de huidige camera’s bevinden. “Zoals de parkeerplaats”, aldus Els Stevens. Het is niet de bedoeling van het echtpaar om iemand dag en nacht achter een scherm naar beelden te laten kijken.
“Maar alles wordt op een schijf opgenomen, dan kun je in ieder geval zien wie er geweest is.” Jan en Els Stevens gaan via het internet andere galeriehouders op de hoogte van de diefstal brengen. Ze hopen dat de gestolen beelden zo boven water komen. En Els Stevens hoopt dat de dieven die De Stegge bezochten, al eens vaker kunst hebben gestolen. “Des te sneller lopen ze tegen de lamp”, zegt ze.
kleine museumbrand; oorzaak dakwerkzaamheden
19 July, 2008 – 9:07 amlees het verslag op de Museum Security Network pagina
Afrika Museum Tervuren: Vandalen steken houten olifant in brand
18 July, 2008 – 3:06 pmVandalen hebben dinsdagnacht een vuurpijl bevestigd aan een van de olifanten van het kunstwerk van Andries Botha. Het werk, dat eigendom is van de Antwerpse Zoo, staat voor het Afrikamuseum in Tervuren. Daar richtten vandalen de afgelopen maanden al voor 15.000 à 20.000 euro schade aan.
“Wij worden de jongste maanden geteisterd door een golf van vandalisme in het park rond het museum”, zegt Guido Gryseels, directeur van het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika.
“Vuilnisbakken werden in brand gestoken, wegwijzers vernield en graffiti aangebracht. Nu werd de olifantenfamilie van Andries Botha geviseerd.”
Een alerte nachtwaker merkte het vuur snel op en kon de vuurpijl doven. “Daardoor bleef de schade aan de olifanten beperkt”, weet Gryseels. “De politie heeft enkele verdachten opgepakt en zal vanaf nu extra patrouilleren. Wij plaatsen ook extra camera’s.”
Het park ’s nachts afsluiten, is geen optie. “Dan straffen we duizenden mensen die hier ’s avonds komen wandelen”, zegt de directeur.
De Antwerpse Zoo is eigenaar van het kunstwerk en betreurt de feiten. “We rekenen erop dat de schade hersteld kan worden”, zegt Ilse Segers, woordvoerder van de Zoo. Vorige zomer stond het werk op het Astridplein. Bedoeling is dat het opnieuw naar Antwerpen verhuist.
Particuliere kunst-bezitters worden de dupe van de internationale regels voor de teruggave van oorlogskunst
18 July, 2008 – 3:03 pm‘Dus u ontkent de Holocaust?’
Gepubliceerd: 4 juli 2008 00:00 | Gewijzigd: 18 juli 2008 10:58
http://www.nrc.nl/kunst/article1156973.ece/Dus_u_ontkent_de_Holocaust
Particuliere kunst-bezitters worden de dupe van de internationale regels voor de teruggave van oorlogskunst. Researchbureaus dreigen met de onverkoop-baarheid van hun schilderijen. „De claims op oorlogskunst zijn uitgelopen op big business.”
Lien Heyting
Stel, u heeft jaren geleden een portret van een oude Hollandse meester geërfd. U wilt het nu verkopen en brengt het naar een veilinghuis. Maar daar wordt het geweigerd, omdat blijkt dat uw portret in de Tweede Wereldoorlog in Joods bezit was. Voor het geveild kan worden, moet er eerst nader onderzoek naar de herkomst worden gedaan. Dan krijgt u te horen dat het portret geclaimd wordt door de erfgenamen van de oorspronkelijke bezitter. Zij willen dat u het afstaat of een financiële schikking treft.
De laatste jaren worden particuliere eigenaren van schilderijen steeds vaker geconfronteerd met zulke claims. Zoals de huidige eigenaren van schilderijen die aan het begin van de oorlog tot de collectie van de Amsterdamse apotheker Emmanuel Vita Israël behoorden.
Emmanuel Vita Israël pleegde zelfmoord op 17 mei 1940, een week na de Duitse inval. Hij was 67 jaar en liet een weduwe en twee zoons achter. Later in de oorlog zouden zij en één van zijn schoondochters in concentratiekampen omkomen. De andere schoondochter was niet Joods en zij overleefde de oorlog met haar beide dochters, die in 1939 en 1940 waren geboren. De jongste van die dochters overleed in 1973. Ze was getrouwd met Antonie van Woerkom.
De oudste dochter, Anna Louise, en Antonie van Woerkom claimen nu de kunstverzameling van Anna Louises grootvader Emmanuel Vita Israël. Het was een enorme collectie van 62 schilderijen en 80 zeventiende- en achttiende-eeuwse meubelstukken, van tientallen middeleeuwse beeldhouwwerken, van antiek koper, tin, glaswerk en porselein, van oude wapens, tapijten, klokken en gouden en zilveren kleinodiën. Het leek wel of Vita Israël alles wat los zat en bijzonder was, verzamelde.
In november 1940, kort na zijn zelfmoord, werd de ‘Verzameling van wijlen E. Vita Israël’, 440 lotnummers, in Amsterdam geveild. De Nederlandse kunsthandel verkeerde eind jaren dertig in een malaise, maar meteen na de Duitse bezetting kwam er uit Duitsland veel vraag naar oude Hollandse meesters. Dus bloeide die handel op en stegen de prijzen. Aan het begin van de oorlog werden de bezittingen van de Joden in Nederland nog niet in beslag genomen. De opbrengst van de veiling, die niet tegenviel, ging naar de familie en kwam uiteindelijk terecht bij de niet-Joodse schoondochter die de oorlog met haar twee dochtertjes overleefde. „Anna Louise heeft me vroeger verteld dat het gezin daar in haar jeugd goed van heeft kunnen leven”, zegt Antonie van Woerkom nu.
Noch hij noch zijn schoonzuster Anna Louise had ooit overwogen om de geveilde kunstwerken van grootvader Emmanuel te claimen. Er werd nooit over gepraat en het kwam eenvoudig niet bij hen op. Ook niet toen ‘oorlogskunst’ in 1997 ineens een hot item werd en er internationaal richtlijnen werden opgesteld voor de teruggave van kunstwerken die door de nazi’s van Joden waren geroofd tussen 1933 en 1945.
Maar drie jaar geleden werden Anna Louise Vita Israël en Antonie van Woerkom onverwacht benaderd door het International Research Institute Muggenthaler en vanaf dat ogenblik veranderde alles.
was in 2005 een schilderij ingebracht van Gerrit van Honthorst. Zoals gebruikelijk bij kunstwerken van voor 1945 ging Sotheby’s de herkomst na. Veilinghuizen willen geen kunst verkopen met een oorlogsverleden – kunst die in Joods bezit was en misschien nog door erfgenamen kan worden geclaimd. Zowel Sotheby’s als Christie’s heeft in New York een internationaal ‘Restitution Department’, dat ‘verdachte’ kunstwerken uit de veiling houdt en aan een nader onderzoek onderwerpt. Omdat de Honthorst afkomstig bleek uit de Vita Israël-collectie schakelde Sotheby’s Amsterdam de New Yorkse restitutie-afdeling in.
Lucian Simmons, hoofd van deze afdeling, vertelt dat zijn team bij roofkunst altijd probeert de oorspronkelijke eigenaar of diens erfgenamen te traceren. Als dat niet lukt, neemt Sotheby’s een gespecialiseerd bureau als Muggenthaler in de arm om uit te zoeken of er nog een familielid van de Joodse eigenaar in leven is. Zo ook bij de Honthorst.
Cornelia Muggenthaler, directeur van Muggenthaler Research, vond de kleindochter van Emmanuel Vita Israël en rapporteerde dat aan Sotheby’s. Maar ze deed nog iets: ze nam zelf contact op met de erven Vita Israël en deed hun een voorstel: ze bood aan om de kunstcollectie van Emmanuel op te sporen en te claimen in ruil voor een bepaald percentage van de opbrengst van de teruggevonden goederen.
Antonie van Woerkom: „We werden een beetje overvallen door mevrouw Muggenthaler. Ze spant zich nu sinds drie jaar voor ons in, samen met het advocatenkantoor Levi & Levi in Israël. Ze heeft ons overtuigd dat alles wat in 1940 geveild is, aan onze familie toebehoort en alsnog terug moet.” Welk percentage hij aan haar moet betalen, wil hij niet zeggen.
Van de 62 schilderijen uit de collectie wist Muggenthaler er tot nu toe drie te lokaliseren, van de Hollandse meesters G. Grevershof, Joost de Momper en Jan Both. De Grevershof bevindt zich in een Nederlands museum. Of dit doek wordt teruggegeven, is nog niet duidelijk. De andere twee schilderijen zijn bij particulieren in Frankrijk en de Verenigde Staten. Volgens Muggenthaler wordt met hen overlegd over een schikking.
En dan is er het schilderij Christus en de Emmausgangers van Gerrit van Honthorst, waarmee het allemaal begon. Als het echt een Honthorst was geweest, zou dit het meest kostbare schilderij uit de collectie zijn. In 1940 werd het als zodanig geveild en Cornelia Muggenthaler weet niet beter dan dat het inderdaad een Honthorst is. Maar dit doek is allang bekend als een C.H. Volmarijn, een schilder die door Van Honthorst werd beïnvloed (zie kader). Als een Honthorst zou het schilderij nu een kleine miljoen euro waard zijn, als een Volmarijn ongeveer veertigduizend.
de eigenaar van de Honthorst via Sotheby’s (dat wel brieven doorstuurt, maar geen namen vrijgeeft van inbrengers). In drie brieven deed ze een dringend beroep op hem om over het schilderij in onderhandeling te gaan. Maar de eigenaar liet aan Sotheby’s weten daar niet voor te voelen.
Muggenthaler vertelt over haar werkwijze: „We hebben veel positieve ervaringen met particuliere eigenaren van oorlogskunst. Als zo’n eigenaar het kunstwerk na 1950 in goed vertrouwen heeft gekocht en hij laat het nu veilen, dan nemen wij namens de claimant genoegen met de helft van de opbrengst. De herkomst van het werk is dan gezuiverd, het heeft weer zijn volle waarde en kan voortaan probleemloos worden verkocht. Wij weten dat de eigenaar van de Honthorst het doek geërfd heeft van iemand die het tijdens de oorlog heeft gekocht. In zo’n geval vragen we een hoger percentage. Maar deze man wil zelfs niet praten.”
Om hem toch tot een schikking te bewegen, riep Muggenthaler de hulp in van het Holocaust Claims Procession Office (HCPO), een instantie die in 1997 werd opgericht door de staat New York om Joodse claimanten te assisteren bij het terugkrijgen van hun in de oorlog ontvreemde familiebezit – niet alleen kunst, maar ook aandelen of banktegoeden. Volgens HCPO-directeur Anna Rubin steunde haar organisatie tot nu toe vijfduizend claimanten in dertig landen.
Op de vraag wat de HCPO doet wanneer een particuliere eigenaar van oorlogskunst niet wil onderhandelen met de claimant, zegt Rubin: „We vertrouwen op onze morele overredingskracht. De Washington Principles on Looted Art uit 1998 zijn ons gereedschap. Als particulieren volharden in hun weigering om in overleg te gaan, geven we hun voorlichting over de oorlog, we try to educate them. Meestal gaan ze dan overstag en zijn ze alsnog bereid tot restitutie van hun bezit, of een schikking.”
Maar de eigenaar van de Honthorst bezweek niet onder de druk die op hem werd uitgeoefend. Hij bleef bij zijn weigering, al betekent dat in de praktijk dat hij zijn schilderij niet meer op een veiling of bij een kunsthandel kan verkopen, omdat het ‘besmet’ is.
Juridisch staat hij in zijn recht. Roof tijdens de oorlog is volgens de Nederlandse wet allang verjaard. Maar in dit geval is er niet eens sprake van roof. Want hoe bitter het lot van de familie Vita Israël in de oorlog ook was, de veiling was vrijwillig en de opbrengst is aan de familie ten goede gekomen.
van oorlogskunst die in 1998 in Washington werden opgesteld, waren bedoeld voor overheden en niet voor particulieren. In diverse landen, waaronder Nederland, hebben overheden en musea in overeenstemming met die richtlijnen oorlogskunst gerestitueerd. Maar de laatste jaren worden ook particulieren geconfronteerd met claims. Meestal wisten zij niets over de oorlogsgeschiedenis van hun kunstwerk, tot zij het wilden verkopen en door het veilinghuis op de hoogte werden gesteld of totdat ze werden benaderd door een claimant.
Researchbureaus als Muggenthaler hebben hun eigen methodes ontwikkeld om particuliere eigenaars te overtuigen dat zij een kunstwerk moeten inleveren, of, bij een verkoop, een deel van de opbrengst moeten afstaan. Die methodes kunnen ver gaan. Zo schroomde Muggenthaler niet om, in een poging de Honthorst-bezitter toch nog aan de onderhandelingstafel te krijgen, naar de pers te stappen: naar deze krant. Een ander middel is om zo’n schilderij te brandmerken als oorlogskunst en zo de verkoop te blokkeren. De veilinghuizen werken hier in feite aan mee door geen kunstwerken te veilen die geclaimd worden, al is er juridisch geen enkele basis voor zo’n claim.
Jop Ubbens, directeur van Christie’s Amsterdam, zegt: „We veilen geen oorlogskunst, omdat wij moreel goed willen handelen. Dit zijn delicate kwesties en we bekijken ze per geval.” Hij beaamt dat veilinghuizen er belang bij hebben dat de claimant en de eigenaar van oorlogskunst tot een oplossing komen: dan kan zo’n kunstwerk immers alsnog worden geveild. „Maar”, zegt hij, „het is niet zo dat we coûte que coûte spullen binnen willen halen om te veilen. We zijn commercieel, maar we hebben de ethiek hoog in het vaandel.”
Evenals de veilinghuizen laat ook het Art Loss Register (ALR) zich bij oorlogskunst leiden door ‘morele overwegingen’ en niet door de wet. Het ALR houdt een databank bij van vermiste oorlogskunst en doet in opdracht van veilinghuizen en kunsthandelaren herkomstonderzoek. Victorine Stille, hoofd van de afdelingen Nederland en Duitsland van het ALR, zegt: „Als wij op morele gronden vinden dat een kunstwerk terecht wordt geclaimd, dan zijn we bereid te bemiddelen tussen de erfgenamen van degene die het in de oorlog bezat en de huidige eigenaar. Als een schilderij bijvoorbeeld door de nazi’s geconfisqueerd is en de erfgenaam niet al eerder kansen heeft gehad om het op te eisen, dan spannen wij ons in voor zijn claim.”
Hoewel de meeste particulieren volgens Christie’s, Sotheby’s en het ALR bereid zijn tot een schikking over oorlogskunst – al is het soms na jarenlange onderhandelingen – staat de eigenaar van de Honthorst niet alleen in zijn weigering. Een rondgang langs kunsthandelaren, -taxateurs en -consultants leert dat meer bezitters van oorlogskunst er niets voor voelen om hun eigendom – meestal gaat het om een schilderij – af te staan. Ze hebben het schilderij geërfd of lang na de oorlog, toen niemand zich bezighield met het fenomeen oorlogskunst en het woord zelfs niet bestond, argeloos gekocht. En ze voelen zich niet verantwoordelijk voor de geschiedenis ervan.
durft dat hardop te zeggen, niemand wil erover praten, zelfs niet anoniem. De bezitter van de Honthorst reageert niet op de oproep via Sotheby’s om zijn standpunt in deze krant toe te lichten. Ondanks de bemiddeling van Christie’s lukt het niet om in contact te komen met de eigenaar van De aflegging van Christus door Thomas de Keyser, een schilderij dat geclaimd wordt door de erven Goudstikker. En ook de poging om via kunsttaxateur en -consultant Marina Aarts te spreken met de eigenaar van een schilderij van Dirck Hals loopt op niets uit. Dit doek werd in de oorlog van Nederlandse Joden geconfisqueerd en wordt nu opgeëist door hun erfgenamen. Volgens Aarts zegt de huidige eigenaar: ‘Als het doek niet geveild kan worden vanwege een claim, dan veil ik het niet’, en wil hij er verder niets over kwijt.
Marina Aarts: „De claims op oorlogskunst zijn uitgelopen op een geglobaliseerde moneymakerij, big business. Wie er iets van zegt, wordt beschuldigd van antisemitisme, dus niemand durft zijn mond open te doen.”
Dat zegt ook kunsthandelaar Willem Jan Hoogsteder. Enkele jaren voordat de regering in 2006 ruim tweehonderd schilderijen uit de Goudstikker-collectie had teruggegeven aan Marei von Saher, kreeg Hoogsteder al bezoek van Clemens Toussaint, hoofd van het researchteam van de erven Goudstikker. Hoogsteder: „Toussaint deed zich voor als een kunsthistoricus die onderzoek deed naar de schilder Aert de Gelder en hij vroeg of hij de twee portretten van de ouders van De Gelder mocht zien. Die waren bij mij in de opslag, ze zijn van een particulier. Pas in de loop van het gesprek bleek dat hij ze wilde claimen, omdat ze in 1940 tot de Goudstikkercollectie hoorden. Ik vond het onbehoorlijk dat hij met valse voorwendsels bij mij binnenkwam. Dat heb ik gezegd en ik heb hem de deur gewezen.
„Later kreeg ik een dochter van Marei von Saher met een advocate op bezoek, die de portretten ook wilden zien. Ik zei: die portretten zijn nu terug naar de eigenaar en ik geef zijn naam niet. Daarop ontspon zich een woordenwisseling, waarbij ik te horen kreeg: ‘Dus u ontkent de Holocaust?’ Toen gingen ze te ver.”
Hoogsteder legt uit dat de portretten van De Gelder in 1978 op een veiling zijn gekocht. Begin jaren vijftig was er een schikking overeengekomen tussen de weduwe Goudstikker en de Nederlandse staat, waarmee de zaak was opgelost. Goudstikker-schilderijen konden probleemloos worden verhandeld, er was geen vuiltje aan de lucht. Hij voegt er aan toe: „De weduwe Goudstikker werd destijds bijgestaan door de beste advocaten en was tevreden met de deal. Pas een halve eeuw later, toen zij al niet meer leefde, kwam er een claim. De staat heeft uiteindelijk een geste gemaakt en 202 schilderijen aan Marei von Saher geschonken. Daarbij was heel duidelijk dat dit besluit niet op wettelijke gronden berustte. Burgers hebben nu dan ook geen enkele reden om schilderijen aan Von Saher af te staan. Schilderijen die notabene vaak gekocht zijn toen die schikking nog gewoon van kracht was. Als iemand geen recht heeft schilderijen van particulieren op te eisen, dan is het Marei von Saher. Want natuurlijk zijn er schrijnende gevallen en integere claims waarbij ik goed begrijp dat particulieren bereid zijn kunstvoorwerpen terug te geven. Maar het is niet fair om onschuldige eigenaren onder druk te zetten, om verkopen te blokkeren met een claim, om te dreigen met publiciteit. Ik vind dat de moraal hier wordt misbruikt.”
die de laatste jaren bezoek kreeg van de zaakwaarnemers van Marei von Saher. Toussaint is met zijn researchteam over de hele wereld nog op zoek naar zo’n vijfhonderd schilderijen uit de Goudstikkercollectie. Hij schat dat er daarvan ten minste honderd in Nederlandse privécollecties zijn. Toussaint: „We zullen proberen die terug te krijgen. Het probleem is dat een juridische basis ontbreekt: volgens de wet is het verjaard. Over teruggave van oorlogskunst zijn wel regels opgesteld voor regeringen, maar niet voor particulieren.”
Volgens Toussaint zegt ongeveer de helft van de particulieren die hij benadert: ik heb dit schilderij in goed vertrouwen gekocht, dus ik heb niets met u te bespreken. Toussaint: „De andere helft begrijpt de commerciële impact van een claim: zo’n kunstwerk is nauwelijks meer te verkopen, het heeft zijn waarde verloren en de enige manier om die te herwinnen, is een deal te sluiten met de claimant. Er zijn drie soorten deals. De eigenaar zegt: ik betaal compensatie en houd het schilderij. Of Marei von Saher zegt: u heeft het in goed vertrouwen gekocht, ik betaal u compensatie en ik krijg het schilderij. Een derde mogelijkheid is dat ze het werk samen verkopen en de opbrengst delen.”
Toussaint benadrukt dat iemand die een schilderij ter veiling aanbiedt, makkelijker te bewegen is tot een deal dan een eigenaar die niet van plan was het te verkopen. „Daarom maken veilinghuizen vaker mee dat er geschikt wordt dan wij. Voor ons is het lastiger. Ik weet een doek van Meindert Hobbema in een Nederlands kasteel, maar ik heb de eigenaar nog niet benaderd. Er zijn meer belangrijke Goudstikkerschilderijen in Hollandse privécollecties en ik moet eerst een goede strategie bedenken.”
Als een eigenaar die een schilderij in goed vertrouwen kocht bereid is te onderhandelen, stelt Toussaint eerst voor om de aankoopprijs te betalen in ruil voor het schilderij. „Maar vaak is het intussen in waarde gestegen, dus dan ligt het toch moeilijk. Ik zeg dan: ‘Wilt u winst maken op een schilderij dat in de oorlog van Joden is gestolen?’ Of ik breng zo’n eigenaar in contact met Marei, zodat er wederzijds begrip ontstaat. Dat kan ook helpen.”
Toussaint kan zich het bezoek aan kunsthandel Hoogsteder nog goed herinneren: „Toen Hoogsteder begreep waarvoor ik kwam, werd hij heel boos en riep: ‘Waarom moeten particulieren Goudstikker-kunst teruggeven? Er zijn heel veel oorlogsslachtoffers geweest en die krijgen niets terug.’ En daarna werd ik eruit gezet.”
in Den Haag kreeg Toussaint evenmin een hartelijke ontvangst. De hoogbejaarde Hans Cramer raakt zo geëmotioneerd als het bezoek van Toussaint ter sprake komt dat hij de telefoon doorgeeft aan zijn assistente. Zij vertelt dat Cramer van een klant een portret van de zeventiende-eeuwse schilder Philips Koninck in commissie heeft. Dit doek was in 1975 in goed vertrouwen gekocht van een Duitse verzamelaar. Twee jaar geleden stapte Toussaint onverwacht binnen bij Cramer: „Hij liet ons weten dat het portret uit de Goudstikker-collectie komt en dat meneer Cramer het moest afstaan. Later kregen we ook nog advocaten van Von Saher over de vloer. Zij zeiden: ‘U kunt het portret niet meer verkopen, want wij claimen het.’ We hebben toen onze advocaat gebeld en die zei: ze hebben geen recht op dat schilderij en als ze terugkomen, stuurt u ze maar naar mij.”
Cramers advocaat, A.H. Vermeulen, zegt laconiek: „Ik heb nog niet in actie hoeven komen voor het portret van Koninck.” Gevraagd naar zijn visie op dit soort claims antwoordt hij: „Als een particulier – dat kan dus ook een kunsthandelaar zijn – een schilderij te goeder trouw heeft gekocht, dan ben ik geen voorstander van teruggave. Maar bij een kunstwerk dat geërfd is van iemand die bij de verwerving niet te goeder trouw was, kan ik me voorstellen dat de eigenaar een morele verplichting voelt om het terug te geven of een compensatieregeling te treffen.” Vermeulen vindt het ‘bitter’ dat het de erven Goudstikker ‘alleen om het geld lijkt te gaan’: „Niet alleen particulieren zijn de dupe, ook musea. Het Dordrechts Museum kan het Gezicht op Dordrecht van Jan van Goyen terugkopen van Von Saher voor de getaxeerde waarde. Het museum is nu bezig geld in te zamelen. Dat is toch treurig.”
„Ja”, zegt Vermeulen, „ik vind dat de restitutie van oorlogskunst uit de hand is gelopen. De Restitutiecommissie is daar mede verantwoordelijk voor.”
adviseert de regering over de teruggave van oorlogskunst uit rijksbezit. De commissie baseert haar adviezen op een reeks Aanbevelingen die werden opgesteld door de commissie-Ekkart.
Kunsthistoricus Rudi Ekkart is de ontwerper van het huidige Nederlandse oorlogskunstbeleid. Dit beleid moest de naoorlogse vrekkigheid van de staat bij de teruggave van roofkunst alsnog goedmaken. Wat vindt hij van de manier waarop dit beleid nu zijn weerslag heeft op particuliere kunsteigenaren die part noch deel hadden aan die naoorlogse vrekkigheid? Worden zij niet de dupe van regels die voor overheden bedoeld waren?
Ekkart: „Ja, die regels zijn inderdaad gericht op teruggave van overheidsbezit. Maar veilinghuizen hebben zich bij die regels aangesloten en dat heeft dus gevolgen voor particuliere kunstbezitters. Dit speelt nu overal ter wereld. Ik hoor regelmatig over claims op particulieren. Ik voer zelf nooit onderhandelingen voor een claimant en ik geef geen namen van eigenaars. Maar als een eigenaar mij inlichtingen vraagt over een kunstwerk uit zijn bezit en ik zie dat het in de oorlog geroofd is, dan wijs ik hem er wel op dat het claimgevoelig is.”
Ekkart erkent dat de methodes waarmee particulieren onder druk worden gezet om hun bezit af te staan, lijken op chantage. De eigenaar van de Honthorst kan zijn schilderij niet meer verkopen, het researchinstituut Muggenthaler probeert hem zelfs via de media te belagen. Ekkart: „Particulieren onder druk zetten, te menen dat je daar het volste recht toe hebt, keur ik af. Vooral als het gaat om particulieren die een schilderij te goeder trouw hebben gekocht. Zij krijgen te maken met een moreel dilemma: blijf je genieten van een met bloed besmeurd schilderij, of wil je dat er iets aan gebeurt, ben je bereid tot een schikking? Een schilderij dat van Joden is geconfisqueerd, kan een groter moreel probleem vormen dan een doek dat door oorlogsomstandigheden verkocht moest worden, maar waarvan de opbrengst destijds gewoon genoten is. Ik vind het schrikbarend dat lang niet alles wat nu als oorlogskunst wordt geclaimd confiscaties waren.”
Op de vraag wanneer er een eind komt aan de teruggave van oorlogskunst door de staat, noemt Ekkart het jaartal 2015. Hij schat dat in 2012 het grootscheepse onderzoek van Nederlandse musea naar de herkomst van al hun verwervingen sinds 1933 is afgerond en er omstreeks 2015 definitief een punt wordt gezet achter de teruggaven. Ekkart: „Dat zal dan ook doorwerken naar claims op particulieren.”
De jurist Wouter Veraart, docent rechtsfilosofie aan de Vrije Universiteit, schreef twee jaar geleden dat de Restitutiecommissie te ver ging bij het honoreren van de Goudstikker-claim op de staat en dat de schikking uit 1952 met de weduwe Goudstikker veel te makkelijk opzij werd gezet.
Zoals veel van zijn vakgenoten kijkt Veraart met zorg naar de huidige claimpraktijk, waarbij het Nederlandse recht geen rol meer lijkt te spelen: „Als ik een schilderij van iemand claim, dan doe ik een moreel appèl op hem. Dat mag. Maar de eigenaar van het schilderij mag daar zijn eigen mening over hebben en die moet gerespecteerd. Morele druk en chantage gaan te ver. Misschien is het een idee dat de Restitutiecommissie zich eens tegen deze praktijken uitspreekt? Het was toch de bedoeling dat we op een maatschappelijk verantwoorde manier de fouten van na de oorlog zouden herstellen? Nu zien we wild-west taferelen.”
Kunsthandelaar Salomon Lilian, gespecialiseerd in oude Hollandse meesters, heeft aan één blik op de onduidelijke zwart-witfoto in de veilingcatalogus uit 1940 genoeg om te weten: „Dit schilderij van Christus en de Emmausgangers is niet gemaakt door Gerrit van Honthorst, maar door Crijn Hendrickz Volmarijn. Dat is honderd procent zeker. Het is gesigneerd met CHV en niet met GVH, de initialen van Honthorst. Het schilderij stond altijd al bekend als een Volmarijn. Waarom het dan geveild werd als een Honthorst? Ach, in de oorlog heette alles een Honthorst, Hals of Vermeer.”
C.H. Volmarijn (circa 1604-1645) was een Rotterdamse kunsthandelaar en schilder die beïnvloed was door Gerrit van Honthorst. Lilian: „Maar bij Honthorst is de licht-donkerwerking altijd veel zachter en geleidelijker, daar kon Volmarijn niet aan tippen. In dit schilderij probeerde Volmarijn die licht-donkerwerking door een kaars te bereiken, maar de schaduw is grof weergegeven, met een streep door een gezicht.” Hij toont het standaardwerk Caravaggism in Europe door Benedict Nicolson, waarin het schilderij staat afgebeeld als een doek van Volmarijn.
Werken Warhol gestolen uit Zweeds museum
18 July, 2008 – 3:00 pmSTOCKHOLM - Uit een museum in Zweden zijn donderdagnacht vijf werken gestolen van Andy Warhol en Roy Lichtenstein.
Het museum, het in de buurt van Stockholm gevestigde Abergs, heeft dat vrijdag bekendgemaakt.
Volgens het museum zijn twee werken van Warhol en drie van Lichtenstein verdwenen. Ook is er een filmposter van Disney ontvreemd. De waarde van de gestolen werken bedraagt ongeveer 315 duizend euro.
Laatste poging om diamantroof Museon op te lossen; beloning van € 600.000,00
16 July, 2008 – 6:16 pm(Novum) - Het onderzoek naar de diamantroof in het Haagse Museon, in december 2002, wordt mogelijk heropend. De politie in Den Haag heeft de zaak woensdag op de website www.politieonderzoeken.nl gezet in de hoop dat 5,5 jaar na dato alsnog tips binnenkomen op basis waarvan het Openbaar Ministerie het onderzoek, dat in januari 2005 werd gestaakt, kan hervatten.
In het museum werd voor ruim zes miljoen euro aan juwelen en diamanten gestolen. De diefstal ging volgens de politie ‘kinderlijk eenvoudig in zijn werk’. Tenminste drie mannen sloegen ’s nachts een raam aan de achterkant in en stonden enkele minuten later weer buiten, met buit. In totaal werden vijftig diamanten en juwelen die tijdelijk stonden tentoongesteld gestolen, waaronder de Portugese kroonjuwelen.
Op de politiewebsite staat nagenoeg alle informatie over het onderzoek. Burgers kunnen op de site, een soort weblog, meedenken met de politie. Het idee achter de site is volgens de politie de theorie van ‘the wisdom of crowds’. “Volgens die theorie kunnen grote groepen mensen onder de juiste omstandigheden bijzonder intelligent gedrag vertonen.” Bij de omstandigheden kan worden gedacht aan de diversiteit van de groepsleden.
De beloning die destijds is uitgeloofd voor de gouden tip staat overigens nog steeds. De verzekeraars zijn bereid om tot zeshonderdduizend euro uit keren voor de tip die leidt tot het oplossen van de diamantroof. De hoogte van de beloning is afhankelijk van hoeveel van de buit wordt teruggevonden en de staat waarin de juwelen verkeren.
Hitler onthoofden kost niets
13 July, 2008 – 7:04 amDe 41-jarige Duitser die vorige zaterdag in het nieuwe wassenbeeldenmuseum van Madame Tussaud in Berlijn het hoofd van Adolf Hitler afrukte, zal niet moeten opdraaien voor de herstellingskosten. Reden? De man verdient te weinig, waardoor het gerecht geen beslag kan leggen op zijn inkomsten. Dat geldt ook als de rechter hem verantwoordelijk acht voor de schade. De woordvoerder van de rechtbank in Berlijn bevestigt dit: ‘We kunnen geen beslag leggen op mensen met een inkomen lager dan 985,15 euro.’ Het museum zal het wassen evenbeeld van de nazidictator opnieuw tentoonstellen, ondanks de kritiek. (bjm)
Babylon Jewry Heritage Center koopt gestolen boeken van dieven
11 July, 2008 – 8:06 pm
Joodse boeken uit Irak duiken op in Israël
Michel Hoebink
Een collectie zeldzame antieke Hebreeuwse boeken afkomstig uit Irak is opgedoken in Israël. De Irakese minister van oudheden kijkt wantrouwig naar de Amerikanen en heeft een commissie ingesteld om de zaak te onderzoeken.
“We hebben het materiaal van dieven gekocht”, zegt Mordechai Ben-Porat, directeur van het Babylon Jewry Heritage Center in Israël, onomwonden in een recent interview met de Israëlische krant Haaretz. Voor 25.000 dollar kocht zijn organisatie driehonderd zeldzame Hebreeuwse teksten in Bagdad, waaronder een vijftiende eeuws commentaar op het boek Job en een werk over Bijbelse profeten uit 1617. De eerste ladingen werden simpelweg opgestuurd vanuit Bagdad door een vertegenwoordiger van het Centrum. Maar toen de Amerikanen lucht kregen van de transacties verhinderden ze die. Directeur Ben-Porat voelde zich naar eigen zeggen gedwongen de rest te smokkelen.
Woedend
De Irakese regering is woedend over deze diefstal van Irakees nationaal erfgoed. Boos op Israël, maar ook op de Verenigde Staten. De Irakese minister van oudheden, Mohammed Abbas al-Oraibi, sprak onlangs tijdens een persconferentie in het Irakese Nationaal Museum zijn vermoeden uit dat het materiaal afkomstig is uit een Irakese collectie die ligt opgeslagen in Washington. Hij kondigde aan dat een Irakese task force naar Amerika zal reizen ‘om te onderzoeken of dit waar is.’
In 2003 werd in een ondergelopen kelder van de Irakese geheime dienst een groot joods archief aangetroffen. Het betrof een bonte verzameling historische boeken en documenten, in beslag genomen door de Irakese staat na de massale uittocht van joden na de stichting van de staat Israël. De collectie, zwaar beschadigd door de bombardementen en bedekt met een giftige laag schimmel, werd ingevroren en naar de VS gevlogen, waar de werken werd opgeslagen in het Nationaal Archief in Washington. De Amerikanen laten er geen twijfel over bestaan dat het materiaal aan Irak toebehoort en in veiliger tijden zal worden geretourneerd. Maar de Irakese media zijn wantrouwig en wijzen op de joodse namen van personen die het materiaal in Washington in hun beheer hebben.
Sleutel
De Utrechtse antropoloog René Teijgeler acht het uitgesloten dat de nu in Israël opgedoken boeken gestolen zijn uit de collectie die in Washington is opgeslagen. Teijgeler werkte na 2003 in Bagdad als adviseur van het Irakese ministerie van cultuur en was onder meer betrokken bij het terugkopen van gestolen cultuurgoed. Volgens hem is de transfer van het materiaal naar de VS heel veilig gebeurd. “Ik ken de reserve-officier die het materiaal onder haar beheer had nadat het was ingevroren. Zij heeft mij onlangs nog verzekerd dat zij als enige een sleutel bezat en dat ze elke dag gecontroleerd heeft of er niks verdwenen was.” En hij gelooft al helemaal niet dat delen van het materiaal in de VS gestolen zijn. Toch vermoedt Teijgeler dat het materiaal afkomstig is uit het archief dat in 2003 ontdekt werd. “Tussen het moment dat het archief gevonden is - vlak na de invasie in april - en het moment dat het is ingevroren was het ongeveer zes weken opgeslagen in een depot van een commerciële onderneming in de Groene Zone. Ik denk dat toen het een en ander achterover gedrukt is.”
Teijgeler wijst op het belang van het joodse erfgoed voor Irak. “De Irakese cultuur heeft niet alleen islamitische wortels, maar ook joodse en christelijke. De joodse aanwezigheid in Irak gaat terug tot bijbelse tijden.” De joodse gemeenschap in Irak telde rond 1945 nog zo’n 130.000 zielen. Maar het overgrote deel van die gemeenschap vluchtte naar Israël na de stichting van die staat in 1948. Op het moment woont nog maar een handvol joden in Irak.
Buitenbeentje
Volgens René Teijgeler is de handelwijze van het Babylon Jewry Heritage Center op geen enkele wijze te rechtvaardigen en in strijd met internationaal humanitair recht. Het probleem is volgens hem dat Israël een buitenbeentje is met zijn wetgeving over nationaal erfgoed. “Israël heeft een heel zwakke wetgeving als het om erfgoed gaat en trekt zich weinig aan van het internationaal recht.”
Zenderen. IJzerhandelaar brengt gestolen jezusbeeld terug
11 July, 2008 – 7:58 pm(Novum) - Een beeld van Jezus dat zaterdag werd gestolen bij een klooster in het Overijsselse dorp Zenderen is boven water. De zusters hebben het anderhalve meter lange en een meter brede kruisbeeld dinsdag teruggekregen, laat de politie weten. De moeder van de dief en een ijzerhandelaar vervulden een cruciale rol bij de goede afloop.
De moeder heeft haar zoon erbij gelapt. Ze stapte alleen niet naar de politie, maar tipte een 52-jarige ijzerhandelaar uit Almelo, bij wie het beeld verstopt was. De vrouw verzocht hem vriendelijk doch dringend het beeld terug te bezorgen bij de zusters. Dat deed hij, waarna een zuster de politie belde met de blijde boodschap dat het betonnen kruis niet langer ontdaan was van het jezusbeeld, dat is gemaakt van koper en lood.
De moeder heeft tegen de ijzerhandelaar gezegd dat haar zoon een handlanger had, maar de politie heeft nog steeds geen idee wie de diefstal gepleegd heeft. Het onderzoek wordt voortgezet. De dieven moesten over een twee meter hoge muur van het klooster aan de Carmelitessenweg klimmen om bij het beeld te komen.
Sint-Joriskerk in Oorbeek leeggeroofd
8 July, 2008 – 10:44 pmTIENEN (RKnieuws.net) - Uit de Sint-Joriskerk in Oorbeek (Tienen) zijn waardevolle historische voorwerpen gestolen. Dat meldt Het Nieuwsblad vandaag.
De dieven hebben onder meer een merkwaardig, oud schilderij dat Het Laatste Avondmaal voorstelt uit het kader gesneden. Er is ook een heiligenbeeld verdwenen. Uit het tabernakel zijn twee oude cibories weg. De hosties lagen uitgestrooid op het altaar.
Twee weken geleden was er al een inbraak in de kerk.
In het Tiense woedt de jongste maanden een plaag van inbraken en diefstallen in kerken. (tb)
Dertig kenmerken van vervalsingen van oude kunstobjecten
7 July, 2008 – 7:33 pmUit Jerome Eisenberg: The Aesthetics of the Forger, Stylistic Criteria in Ancient Art Forgery. (Minerva, The International Review of Ancient Art & Archaeology, mei/juni 1992)
1. Een gebrek aan harmonie in het ontwerp van het gehele object.
2. Een gebrek aan of incorrect gebruik van symmetrie in elementen die symmetrisch horen te zijn.
3. Monotone herhaling van elementen die geen direct verband houden met het thema of het gehele ontwerp.
4. Toevoeging van een element dat niet in het ontwerp thuishoort.
5. Ongelijkheid in de stijl of uitvoering van elementen.
6. Ongelijkheid in de abstractiegraad van elementen.
7. De vervalser heeft de stijl duidelijk niet begrepen.
8. De vervalser heeft duidelijk niet begrepen wat hij precies afbeeldt: een kledingstuk valt bijvoorbeeld verkeerd.
9. Elementen die zijn afgebeeld hebben geen enkele relatie tot elkaar.
10. Onhandig apart geplaatste componenten.
11. Elementen die veel te groot of te klein zijn.
12. Zichtbare moderne invloed op de stijl van de vervalser.
13. Een unieke, volledig ontwikkelde stijl die daarvoor nooit was gezien en geen verband houdt met bekende objecten uit die tijd.
14. Herhaald gebruik van verzonnen motieven of van motieven die niet in die periode thuishoren.
15. ‘Horror vacui’: de behoefte om lege vlakken in te vullen terwijl dat niet bij de stijl past.
16. Te veel emotie, te sentimenteel.
17. Te weinig emotie, te levenloos.
18. Identieke objecten, kopieën van elkaar.
19. Een bestaand object is in verkleinde vorm onderdeel gemaakt van een nieuw werk; of een element van een bestaand object is uitvergroot tot een op zichzelf staand nieuw werk.
20. Een (deel van een) bestaand werk is in spiegelbeeld gekopieerd (moeilijker te herkennen dan een directe kopie).
21. Gelijkenis met andere vervalsingen uit dezelfde periode.
22. Een samenvoeging van stijlen die geografisch ver uit elkaar liggen.
23. Een samenvoeging van stijlen die in de tijd ver uit elkaar liggen.
24. Een samenvoeging van elementen van verschillende objecten, zodat die een nieuw object vormen.
25. De vervalser heeft een object vertaald van de ene grondstof in de andere, maar houdt er geen rekening mee dat hij dan ook andere technieken moet gebruiken.
26. Onzekere, onregelmatige of slecht uitgevoerde lijnen of elementen omdat de vervalser te onzeker is, te weinig bekend met het onderwerp.
27. Een mechanische stijfheid van lijnen of platheid in vlakken, doordat de vervalser geprobeerd heeft een regelrechte kopie te maken.
28. Een moeilijk te repareren fout is ‘gecorrigeerd’ door iets toe te voegen dat er niet past.
29. Een moeilijk te repareren fout is ‘gecorrigeerd’ door iets weg te halen, bijvoorbeeld door het af te breken of het oppervlak te beschadigen.
30. Op een object zijn dingen weggelaten omdat die bij de bron van de vervalsing ook ontbraken.
Gepubliceerd: 3 juli 2008
Door een onzer redacteuren: http://www.nrc.nl/
Zenderen: Jezusbeeld gestolen bij klooster
6 July, 2008 – 4:07 pmZenderen, 06-07-2008 • Op 5 juli, tussen 07.00 en 17.30 uur, werd bij een klooster aan de Carmelitessenweg in Zenderen, het beeld van Jezus weggenomen. Het gaat om een koperen/loden afbeelding van Jezus dat bevestigd was op een betonnen kruis. Het beeld is 1.5 meter lang en 1.0 meter breed. Waarschijnlijk is men over de twee meter hoge muur geklommen om bij het beeld te komen. De waarde van het beeld is niet bekend.
De politie zoekt getuigen van deze diefstal. Met name het vervoeren van het grote beeld moet opvallend zijn geweest.
Getuigen kunnen bellen met de politie in Borne op 0900-8844 of via Meld Misdaad Anoniem op 0800-70000.
Museumvisie en de Brandraad
5 July, 2008 – 1:07 pmIn het nummer 08/02 van Museumvisie staat een summiere reactie op het persbericht van de Brandraad’08. In die reactie distantieert Museumvisie zich op een heel milde wijze ‘gedeeltelijk’ van de conclusies die de Brandraad in een persbericht trok.
Verder wordt verwezen naar een checklist brandbeveiliging voor musea die de Brandraad’08 zou hebben gepubliceerd.
Ik nodig iedereen uit die ‘checklist’ te bestuderen. Bij alle brandmeld- en brandpreventietechnieken staat in die door sprinklerbedrijf Aqua+ gemaakte checklist (de checklist was namelijk al beschikbaar voordat de door Aqua+ geinitieerde Brandraad’08 bijeen kwam) te lezen wat de nadelen/tekortkomingen van al die technieken zijn.
Het is niet verwonderlijk dat geen enkel nadeel van sprinklers wordt vermeld anders dan dat de museumwereld bang zou zijn voor waterschade.
Een wat fermer stellingname door Museumvisie tegen het diffamerende persbericht van de Brandraad’08 zou gerechtvaardigd geweest zijn.
Ton Cremers
douane: Neem geen kunst en antiek mee
3 July, 2008 – 8:25 amDe ingepakte tassen staan klaar. Kleren, boeken en pindakaas zijn gereed voor het vertrek naar andere oorden. Oorden in eigen land, net over de grens of ver weg. In die laatste twee gevallen kun je niet zomaar alles wat je wilt mee over de grens nemen. Wat staat de douane toe en wat niet?
- Neem geen kunst en antiek mee vanuit het buitenland. Als handelaren in het buitenland je voor extreem lage prijzen cultuurgoederen aanbieden, kun je er bijna altijd van uitgaan dat het om illegale handel of om namaak gaat.
Vanuit Nederland mag je alleen cultuurgoederen uitvoeren als je daarvoor een vergunning hebt van de Inspectie Cultuurbezit van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Of je een vergunning nodig hebt, hangt af van de waarde en de ouderdom van het cultuurgoed dat je wilt uitvoeren. In alle EU-landen gelden hiervoor dezelfde regels.
- Je mag de volgende hoeveelheden accijnsgoederen belastingvrij vanuit een ander EU-land in Nederland invoeren:
110 liter bier, 90 liter wijn (ook champagne); 20 liter likeurwijn, zoals sherry of port; 10 liter sterkedrank, bijvoorbeeld rum, wodka, whisky, cognac; 800 sigaretten (dat is 4 sloffen van 200 sigaretten); 400 cigarillo’s of sigaren; 1 kilo rooktabak. Natuurlijk gelden er weer andere regels als je op een vliegveld de douane passeert. Daar mag je bijvoorbeeld ’slechts’ twee flessen sterkedrank meenemen.
Als je meer meeneemt naar Nederland dan bovenstaande hoeveelheden, dan moet je aantonen dat de goederen voor eigen gebruik zijn. Als je dat niet kunt aantonen, moet je bij de Douane aangifte doen en accijns betalen.
- Reis je vanuit nieuwe EU-landen als Tsjechië, Estland, Hongarije, Letland, Litouwen, Polen, Slowakije en Slovenië naar Nederland, dan mag je minder tabak meenemen.
Bron: www.douane.nl.
De Zonnehof biedt onderdak aan kantoren Armando Museum
3 July, 2008 – 8:25 amAMERSFOORT - De Zonnehof ofwel ‘Het Rietveldpaviljoen’ gaat zondag dicht. Na een halve eeuw beeldende kunst op het gelijknamige plein, wacht het centrum voor beeldende kunst een verhuizing naar het Smallepad.
Daar, in het gebouw van de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten (RACM), wordt in 2009 Kunst aan de Eem (KadE) geopend.
Het paviljoen moet, zo heeft de gemeente beslist, die eigenaar van het pand is, een culturele bestemming krijgen en op zijn plaats blijven.
Maar wát voor culturele bestemming? Het werd gevraagd aan honderden bezoekers, het afgelopen jaar, en verreweg de meesten zien er graag een expositieruimte komen of een open atelier: een plek waar kunstenaars kunnen werken én exposeren. De gemiddelde Amersfoortse bezoeker is gehecht aan De Zonnehof. Het gebouwtje mag dan uitgewoond en véél te klein zijn, het moet een openbare functie houden. Een plek waar je, als vanouds, van moderne kunst kunt genieten.
De voormalige directeur Paul Coumans prees vorig jaar in deze krant de lichtval en de intimiteit van het paviljoen. Geruchtmakende exposities in De Zonnehof-geschiedenis toonden werken van Niki de Saint Phalle, Anton Heyboer, Karel Appel en - in de laatste jaren - Jan Wolkers en Emil Nolde.
Vaststaat, dat De Zonnehof als hét Amersfoortse centrum voor moderne kunst niet meer voldoet. ,,Het aantal inwoners van de stad is sinds de opening in 1959 verdubbeld,’’ weet Gerard de Kleijn, directeur van Amersfoort In C.
,,In het gebouw van de RACM wordt de expositieruimte daarom twee keer zo groot. We krijgen er ook betere horecafaciliteiten en airconditioning. Dat is belangrijk. In De Zonnehof hadden we geen klimaatbeheersing, wat een probleem was als we kwetsbare werken in bruikleen wilden hebben. KadE wordt een centrum voor hedendaagse kunst, design en architectuur uit de hele wereld. De Zonnehof beperkte zich tot Europese kunst.’’
Voorlopig gaat de Zonnehof onderdak bieden aan de burelen van het Armando Museum. Dat is immers dakloos sinds de brand in de Elleboogkerk. Ook zal het museum er kleine exposities inrichten - van Armando en anderen - en een documentatiecentrum.
Het paviljoen, zo vertelt Yvonne Ploum, hoofd van het Armando Museum, moet daartoe worden verbouwd. Maar die verbouwing krijgt het karakter van ‘een doos in een doos’, die te zijner tijd weer kan worden afgebroken zodat het monument intact blijft. Verder komen er, deze zomer, structurele verbeteringen: verfje op de muur, nieuwe elektra en nieuwe brandmelders.
Op 22 oktober verwacht Ploum in te kunnen trekken in het paviljoen - precies een jaar na de brand. ,,In 2010 hopen we terug te gaan naar de Elleboogkerk.’’
http://www.ad.nl/utrecht/amersfoort/2404293/Afscheid_van_roemrucht_paviljoen.html
Mongolie: brand gesticht in nationaal museum en schilderijen gestolen
3 July, 2008 – 8:25 amRotterdam, 2 juli. In de Mongoolse hoofdstad Ulan Bator zijn gistermiddag bij rellen vijf mensen omgekomen, driehonderd mensen raakten gewond. De rellen volgden op een mededeling van de oppositie dat bij de parlementsverkiezingen van zondag zou zijn gefraudeerd. President Nambaryn Enkhbayar heeft voor vier dagen de noodtoestand uitgeroepen. Volgens de minister van Justitie zijn zeshonderd mensen opgepakt. De president heeft een onderzoek aangekondigd naar de fraude die volgens de Democratische Partij gepleegd zou zijn in twee kiesdistricten in Ulan Bator.
Demonstranten staken in Ulan Bator het kantoor van de regeringspartij MPRP, de voormalige communistische partij, in brand en vielen het pand van de Kiescommissie aan. Volgens Tjalling Halbertsma, die tot 2006 als adviseur voor de huidige president van Mongolië werkte, is bovendien brand gesticht in het nationaal museum en zijn schilderijen gestolen. Ook zijn volgens Halbertsma winkels in het centrum van de stad geplunderd. „Het is nu rustig in Ulan Bator en mensen gaan gewoon naar hun werk.”
„De Democratische Partij heeft nog geen concrete aanwijzingen gegeven voor de fraude, maar volgens internationale waarnemers zijn de verkiezingen over het algemeen vrij en eerlijk verlopen. Het is goed dat er nu een onderzoek komt”, zegt Halbertsma.
De officiële verkiezingsuitslag moet uiterlijk voor 10 juli door de centrale Kiescommissie bekend worden gemaakt. Naar verwachting pakt de uitslag slecht uit voor de Democratische Partij. Halbertsma: „Formeel is er nog niets bekend, maar de regeringspartij MPRP rekent op 45 van de in totaal 76 parlementszetels. De Democratische Partij komt naar verwachting uit op 24 zetels en verliest daarmee meer dan tien van de huidige zetels.”
De Democratische Partij, die nu nog bijna de helft van de parlementszetels in handen heeft, leidde vanaf 2004 twee jaar lang een brede coalitieregering waarin ook de MPRP zat. Toen in 2006 de regering viel, heeft de MPRP samen met de kleine partij Wil van het Volk een kabinet geformeerd dat de regeringstermijn tot de huidige verkiezingen vol heeft gemaakt.
http://www.nrc.nl/buitenland/article1152259.ece/Geweld_in_Mongolie_na_verkiezingen
Koptische topkunst in Brooklyn Museum of Art blijkt vals
3 July, 2008 – 8:24 amEenderde deel van de collectie Koptische kunst in het Brooklyn Museum of Art in New York is vals. De tentoonstelling gaat daarom maar door met het thema ‘vervalsingen’. Arjan Terpstra
Achteraf gezien was het allemaal al reuze verdacht, de Koptische kunst uit het vermaarde Brooklyn Museum of Art in New York. De stenen buste van een dame die met haar magische bol en staf de Heilige Wijsheid voorstelde bijvoorbeeld. Zogenaamd een vroeg-christelijk beeld uit Egypte, maar in werkelijkheid een creatief werkje van rond 1960. Het reliëf met de verlamde man die door werd Christus genezen, die zijn ziekbed op zijn rug meetorst, idem.
Van de dertig zandstenen Koptische kunstwerken die het museum rijk was, waarvan iedereen aannam dat ze tussen vierde eeuw na Christus en de Arabische invasie van Egypte in 641 zijn gemaakt, zijn er tien volkomen nep. De andere twintig staan onder verdenking, een deel ervan is ‘niet volledig origineel’, wat betekent dat iemand er na 641 geweldig mee heeft zitten knoeien.
We zijn bedonderd ja, geeft het museum ruiterlijk toe. Onderzoek voor een tentoonstelling ‘Koptische Beeldhouwkunst in het Brooklyn Museum’, te openen in februari 2009, bracht de vervalsingen aan het licht. Nieuwe chemische technieken hielpen daarbij, maar ook het specifieke kunsthistorische onderzoek dat met grote tentoonstellingen gepaard gaat. Stukken die vijftig jaar lang als uniek werden gezien, blijken iets té uniek om waar te zijn. De bol en staf van de stenen vrouwenbuste bijvoorbeeld: in de gehele vroeg-christelijke kunst zijn geen andere voorbeelden bekend van vrouwen die ermee rondhangen: alleen aartsengelen – mannen met vleugels – zijn daartoe gemachtigd.
En de man met het bed op zijn rug? ‘Een totale vervalsing’, laat Dr. Edna Russmann van het museum weten. Dit bestaat niet in kunst uit Egypte, alleen uit Italiaanse pre-Renaissancekunst zijn zulke afbeeldingen bekend.
De tentoonstelling gaat door, maar dan wel met het thema vervalsingen als onderwerp. Het Brooklyn Museum mag dan een van de grootste collecties Koptische kunst in Noord-Amerika hebben, de vervalsingen blijven vast niet voorbehouden aan New York. Want als een ding opvalt aan de valse kunst, is dat het de Koptische cultuur – een mix van vroeg christendom en Egyptisch-heidense elementen – schaamteloos veel christelijker heeft gemaakt. Zonder twijfel met (christelijke) Amerikaanse inkopers op het oog.
http://www.depers.nl/cultuur/219180/Koptische-topkunst-blijkt-vals.html
Corrosieprobleem in sprinklerinstallatie van historische molen
1 July, 2008 – 4:37 pmVan: J. Braes jbraes@mic-europe.eu
Verzonden: dinsdag 1 juli 2008 13:20
Aan: ‘toncremers@museumbeveiliging.com’
Onderwerp: sprinklerinstallaties in erfgoedsector
(zie bijlagen bij dit bericht)
Goede morgen meneer Cremers,
Enige tijd geleden werden wij benaderd door Dhr. H. Haitsma uit de gemeente Wymbriseradiel. Het betrof een corrosieprobleem in de sprinklerinstallatie van een historische molen waar hij mee te maken heeft gehad. Voor een nieuw project, (ook een oude molen) kreeg hij van GTI Roden het advies met ons contact op te nemen om de nieuwe installaties preventief tegen dit soort corrosieprocessen te beschermen. Helaas ontbraken de gelden in het budget omdat de informatie te laat beschikbaar was.
Wij denken dat het van belang is voor u om te weten wat voor risico’s er kunnen optreden bij gebruik van sprinkler installaties. Deze systemen zijn goed maar minder goed als algemeen gedacht wordt. Ons motto is niet voor niets ’sprinklers are protecting you, who is protecting your sprinklers’.
Sinds 2007 informeren wij de sprinklerbranche over de gevolgen van microbiële corrosie kortweg MIC. In samenspel met elektrochemische corrosie processen kunnen MIC bacteriën ernstige problemen veroorzaken in het buizenstelsel van sprinklerinstallaties. MIC veroorzaakt putcorrosie dwars door de buiswand waarbij lekkage ontstaat en verstoppingen door biofilm en tuberkel vorming. De omvang van deze problemen worden duidelijk naar mate we meer en nauwkeuriger de buizen inspecteren. De 6 maandelijkse itc test geeft nagenoeg geen inzicht in wat er werkelijk aan de hand is.
Het MIC probleem krijgt steeds meer aandacht en de verwachting is dat het binnen afzienbare tijd volledig door alle partijen erkend zal gaan worden, net zoals dat nu al het geval is in de USA.
NFPA geeft duidelijk richtlijnen om MIC tegen te gaan zie bijgesloten onderdelen uit NFPA 13.
MIC Europe BV biedt oplossingen om preventief microbiële corrosie tegen te gaan om zo het buizenstelsel van een sprinklerinstallatie volledige en permanente bescherming te geven. De kosten zijn te verwaarlozen t.o.v. de kosten van een compleet sprinklersysteem.
Bijgaand treft u onze nieuwsbrieven met meer informatie.
Wij kunnen op verzoek bij u een presentatie verzorgen.
In afwachting van uw berichten verblijven wij,
Kr
MIC Europe BV
Jos Braes
053 4784178
www.mic-europe.eu